ﺻـﺪﺍﯾﺖ ﻣﯿـﮑﻨﻢ : آقای ﻣـﻦ ... " ﺟـــــــﺎﻧـــــ ـﯽ" ﮐﻪ ﻣﯿﮕـــــﻮﯾـﯽ ﺟـــــﺎﻧـﻢ ﺭﺍ ﻣـﯿﮕﯿــــــﺮﺩ.... ﻧـــــﺰﻥ ﺍﯾﻦ ﺣــــﺮﻓﻬـﺎ ﺭﺍ !!... ﺩﻝ ﻣـﻦ ﺟـﻨﺒﻪ ﻧــــﺪﺍﺭﺩ ﻣـﻮﻗﻌﯽ ﮐﻪ ﻧـــــﯿﺴﺘـﯽ ﺩﻣــــــﺎﺭ ﺍز روزگارم درمیاورد  

xa0گاهی باید بیخیال همه دنیاشد بیخیال لبخند...بیخیال اشک... بیخیال عشق... بانو... بیاموز این گونه زیستن را ادم های شهر خلاصه می شوند درمردهایی ک برهنگیت رابیشتر آوا می دهند... بنشین بگذارxa0 تامی خواهند بتازند توفقط"آه"بکش سرنوشت است ک می نویسد س___@را

بادی بذر تـو را در دلـــم انداخـــت و ُ رفــت من مانـــده ام و ُ اینxa0 ریشــه ی قطــور دلــدادگی و هـــزار جــوانه ی شــکفته از یـادَت xa0

تنها نشسته ام و چای مینوشم و بغض میکنم هیچکس مرا به یاد نمی آورد این همه آدم روی کهکشان به این بزرگی و من حتی آرزوی یک نفر هم نبودم xa0

نگاهم ، بیقرار هجوم قدم های توست و تو با خبری اما… هرگز از جاده ی دلم گذر نمی کنی xa0

به چشمانت خیره میشوم برق چشمانت هوش از سرم می برد گویی شرابی هفت ساله نوشیده باشم تو کیستی که اینگونه مرا مست و مدهوش خود کرده ای؟؟ نمیدانم!! بی گمان تو زاده ی عشقی و من مجنون و شیدای توام

xa0مثل ساحل آرام باش خواهی دید که دیگران مثل دریا بی قرارت می شوند